بیماری های خود ایمنی پوست
یکی از بدترین اتفاق هایی که یک فرد می تواند در زندگی تجربه کند، ابتلا به بیماری های خود ایمنی است. این نوع بیماری علائم گوناگونی دارد و از شایع ترین آن ها می توان به بیماری های خود ایمنی پوست اشاره کرد که برخی اوقات عوارض جبران ناپذیری برای پوست به همراه دارد.
بیماری خود ایمنی چیست؟
در این نوع بیماری سیستم ایمنی بدن به اشتباه خود اعضای بدن را هدف قرار داده و به آن حمله می کند. گلبول های سفید، بافت ها، مفاصل و سلول های بدن را عامل خارجی تشخیص داده و برای نابودی آن ها اقدام می کند. اینکه چرا این اتفاق می افتد هنوز به طور دقیق مشخص نیست اما طبق تحقیقات انجام شده برخی عوامل احتمال بروز را بالا می برد.
دلایلی که احتمال ایجاد بیماری های خود ایمنی پوست را افزایش می دهد
ژنتیک
استرس
تغذیه نامناسب
عوامل محیطی
مواد شیمیایی
سبک زندگی غلط
آیا بیماری خود ایمنی خطرناک است؟
خوشبختانه تقریباً تمام بیماری های خود ایمنی آن قدر خطرناک نیستند که منجر به مرگ فرد شود و در خیلی موارد افراد زندگی عادی دارند. اما از آنجایی که این نوع بیماری درمان قطعی ندارد، فرد باید همواره تحت درمان باشد تا با دارو بیماری کنترل شود، به ویژه در بیماری های خودایمنی پوستی کنترل علائم و عوارض بیماری بسیار مهم است. همچنین این نوع بیماری مُسری نیست و فرد می تواند با خیال آسوده کنار دیگران به حیات خود ادامه دهد.
انواع بیماری های خود ایمنی پوست
در این بیماری سرعت رشد سلول های پوست چندین برابر می شود و باعث التهاب، ایجاد لکه های قرمز و برآمدگی های سفید رنگ می شود. این بیماری گاهی با درد و خارش همراه است و بیشتر روی پوست بالا تنه ایجاد می شود.
در این بیماری سیستم ایمنی به بافت های داخلی بدن حمله می کند و آن را از بین می برد. از علائم آن می توان به ضایعه ای پروانه ای شکل روی گونه ها، سفید یا آبی شدن رنگ انگشتان و زخم دهان اشاره کرد. این بیماری با قرار گرفتن زیر نور خورشید وخیم تر می شود.
یکی از جدی ترین بیماری های خود ایمنی پوست، پمفیگوس است که جزء بیماری های نادر است و احتمال بروز آن بسیار کم است. در این بیماری سیستم ایمنی به سلول های مفید پوست حمله می کند و آن ها را از بین می برد. زخم و تاول از مهم ترین نشانه های این بیماری است.
درماتومیوزیت
این بیماری نیز جزء نادرترین نوع بیماری ها بشمار می آید. پوست صورت و پلک ها دچار بثوراتی به رنگ قرمز تیره یا بنفش می شود و ممکن است نوک انگشتان نیز پوسته پوسته شود.
در این بیماری بافت های هم بند پوست به شکل غیر طبیعی رشد می کنند و سبب ضخیم شدن و سفت شدن نواحی مختلف پوست خواهد شد. این تغییر حالت می تواند همراه با درد و بسیار آزاردهنده باشد. علائم بیماری بیشتر در دست و بازو دیده می شود.
سندرم بهجت با علائمی مانند: زخم، آفت، تاول، ضایعات پوستی و آکنه بروز می کند. آفت ها و زخم ها در ناحیه تناسلی نیز ممکن است ایجاد شود.
درمان بیماری های خود ایمنی پوست
همان طور که پیش تر توضیح داده شد برای بیماری های خود ایمنی درمان قطعی وجود ندارد، اما می توان با دارو آن را کنترل کرد و از پیشرفت آن جلوگیری کرد. داروهایی که معمولاً برای این نوع بیماری تجویز می شوند به شرح زیر می باشد؛
داروهای ضد التهاب غیر استروئیدی
لیزر درمانی و نور درمانی
داروهای تزریقی مانند ریتوکسی مب و کورتون
داروهای خوراکی حاوی کورتیکواستروئید و سرکوب کننده سیستم ایمنی
پمادهای موضعی حاوی کورتیکواستروئیدها یا رتینوئید ها
گاهی ممکن است بیماری های خود ایمنی پوست، علائم و نشانه های مشابه ای داشته باشند و این مساله می تواند تشخیص را سخت کند، بنابراین هرگز خود درمانی نکنید و با مشاهده علائم به پزشک متخصص مراجعه کنید.
برای مشاهده مقالات تقویت مو و درمان ریزش مو به سایت هیرآوان مراجعه فرمائید.
